“Vertrouwen komt te voet en gaat te paard”, zei een collega mij een aantal weken geleden. Ik ben het er mee eens, maar voeg er graag aan toe dat vertrouwen in daden zit en niet in woorden. Dat is lastig, zeker voor een nieuwkomer als ik. Sinds augustus ben ik adjunct-directeur en doe ik er veel aan om het drempelgevoel naar collega’s toe zo laag mogelijk te maken. In een aantal maanden kan ik veel zeggen en veel roepen. Vertrouwen laten blijken en mijzelf integer neerzetten kost echter meer tijd. Integriteit neerzetten gaat te voet, met muizenstapjes. Ik vind het jammer, maar ik moet het accepteren.

Ik heb niets met zeilen, nooit gehad ook. Echter, is zeilen niet als leidinggeven. Ik ervaar geen stuurboord en bakboord, wel voel ik de figuurlijke overeenkomsten tussen zeilen en leidinggeven. Ik zal niet in clichés duiken en u een verhaaltje vertellen over de stuurman die wel of niet voor zijn troepen uitvaart. Nee, deze metafoor laat ik bij hen die de managers doceren. Over het ruwe water waarop ik mij begeef, kan ik u genoeg vertellen.

Wat was ik vroeger blij wanneer ik hoorde dat er nog een potje was om een en ander extra’s te bekostigen. Zoek de fout, liever gezegd de fouten.
Ik volg het tweede jaar van de opleiding voor schoolleiders bij het CNA. Vorige week bespraken we de mogelijkheden van sturen met geld. Van sturen met geld in een grote organisatie weet ik nog niet veel. De principes zijn mij echter helder. Als een startend schoolleider roep ik vol idealisme dat je naar je visie moet kijken. Je visie zegt wat je wilt als school en geeft daarmee aan waar je je geld aan wilt en moet uitgeven. Je stuurt met geld door visie. De ervaring ontbreekt, maar wat ik zeg voelt logisch, voelt goed.

Maandag 5 oktober was het de dag van de leerkracht. Een mooie gelegenheid om al het personeel eens even extra te bedanken. Ok, het is de dag van de leerkracht, maar de conciërge, de administratrice, het onderwijs ondersteunend personeel enz enz, lopen even hard mee.