Eén van de kenmerken van leidinggeven voor mij is, communicatie. Eerlijk gezegd, dat valt niet altijd mee. Ieder mens is anders en dat vraagt van een leidinggevende creativiteit in de benadering. Soms ervaar ik dat als erg lastig omdat je ook collega’s moet aanspreken op hun “tekortkomingen.” We kennen dat allemaal als leidinggevenden, er gebeurt iets en dan wordt er van jou een actie verwacht. Wijs je iemand direct terecht? Handel je autoritair, treed je corrigerend op en maak je gebruik van je machtspositie? Of is het zo dat je afwacht, je doet niets omdat je hoopt dat het probleem als het ware verdampt? Een derde optie is dat e.e.a met de mantel der liefde wordt bedekt. Je sust en probeert iedereen te vriend te houden tegen wil en dank. Mij kost het wel eens moeite om een collega te confronteren. Ik vind confronterend coachen vooral lastig omdat ik me vooraf moeilijk kan voorspellen hoe iemand daarop reageert. Hoe kun je iemand confronteren en toch de relatie goed houden? Ik las een uitspraak van Insoo Kim Berg ( De praktijk van oplossingen). Daarin wordt beschreven hoe je op een juiste manier je macht kunt gebruiken en tegelijkertijd de relatie goed kunt houden. Het valt onder de noemer positief “nee” zeggen. Je brengt op een krachtige wijze, maar wel respectvol, je argumenten op tafel zonder iets negatiefs te zeggen over de ander als persoon. Kortom: Je gaat op eigen benen staan maar niet op zijn of haar tenen!

De reden waarom ik hierover schrijf is omdat ik in de afgelopen week heb ervaren dat het ook inderdaad werkt. Onze taal/leesspecialist was niet te spreken over de wijze waarop twee collega’s de schoolafspraken uitvoerden. Zij was boos en kwam bij mij met de vraag of ik handelend wilde optreden. Uiteindelijk heb ik haar het verhaaltje over positief “nee” zeggen laten lezen. Vervolgens heb ik met haar afgesproken dat ik het verhaaltje bij de aanvang van de teamvergadering zou voorlezen. Zij zou daarna zelf het onderwerp aan de orde stellen. Dat is ook gebeurd. Er ontstond een bijzonder levendige discussie waarin ik me als voorzitter van de vergadering, vooral concentreerde dat het bij de inhoud bleef en niet op de persoon werd gespeeld. Ik heb geen enkele keer hoeven in te grijpen en na afloop was iedereen content over de kwaliteit van de discussie en de opbrengst ervan. Natuurlijk heb ik niet de illusie dat het in de toekomst altijd zo zal gaan Maar aan het eind van de vergadering heb ik betrokkenen toch een compliment gemaakt voor hun kwalitatieve inbreng. Ook dat is leidinggeven.
En dan toch nog naar de opleiding voor schoolleider? Ik lijk wel niet wijs...

Sebastiaan

Sebastiaan schrijft iedere week een blog voor Linca - verder met leiderschap in het onderwijs