Het is vrijdag half zes. Ik wil naar huis, maar bega de fout toch nog even de mail te checken. Moet ik eigenlijk niet doen, het kan je humeur bederven. Een moeder is boos dat ik nog niets heb gedaan aan de mensen die zich niet houden aan de verkeersregels op het parkeerterrein. Ze wil dat ik verkeersborden ophang, mensen aanspreek, een parkeerverbod langs de weg instel. Een vader heeft net de vraag van zijn zoon gehad of hij WA verzekerd was. Dat was hij wel, maar die ruit in de klapdeur ging stuk onder schooltijd, en dan ben ik verantwoordelijk en niet hij. Een mailtje met de uitroeptekens in de aanbieding. Hoe ik het in mijn hoofd haal om zijn zoon aansprakelijk te stellen. Er zit nog wat reclame in de mailbox en de bijdrage voor de nieuwsbrief van de Ouderraad. Die komt maandag uit lees ik. Een beetje jammer van m’n weekend. Het bestuur wil dat ik de formatie van volgend jaar inlever, ook ingevoerd in het begrotingsmodel. Ik heb nog een week. Mooi vak?Buiten zie ik een peuter die ik net heb ingeschreven stampvoeten. Zijn moeder probeert hem iets te vertellen. Hij heeft volgens haar ADHD en is allergisch voor kleurstoffen. Ik dacht dat dat niet meer in de mode was. Hij schopt tegen haar fel rode Mazdaatje. Misschien te veel kleurstof in de lak? Ik zorg dat ik niet door moeder gezien word, en sluit het beeldscherm af. De kleuterleerkracht zal blij zijn met de nieuwe leerling. Maandag mag ik vertellen van haar nieuwe groeper 1. Vind ik dit allemaal wel leuk? Is dit nu het mooie vak waar ik het vaak over heb? Ik ben de hele dag bezig geweest met gezeur en het mapje actie vandaag is niet leeg. Mijn accu inmiddels wel.
Ik loop m’n afsluitrondje door het gebouw. Boven zit de leerkracht van de bovenbouw nog na te kijken. Ze ziet er ontspannen uit. Dat zeg ik ook tegen haar. Het ging een stuk beter in groep 6/7/8 vandaag. Een maand geleden zag ze het niet goed meer zitten. “Wat doe ik verkeerd?” vroeg ze toen. “Het lijkt wel of ik het niet meer kan”. Ik heb alleen maar gezegd wat ik zag en verder vragen gesteld. Geen oplossingen aangedragen. Ze heeft vandaag de machtstrijd met haar ZMOKkertje kunnen voorkomen en kinderen kregen last van hun eigen gedrag. Ze is zelf gegroeid, maar bedankt mij. Toch een mooi vak misschien?
Ik kijk naar buiten. Het is mooi weer. Nog even langs mijn postbakje, ook wel mijn archief genaamd. Het ligt vol. Bovenop ligt een briefje van de leerkracht middenbouw. “Mooi voorstel”, schrijft ze. “Goed verwoord. Het was gezellig.” Gisteren hebben we in 1 uur 2 inhoudelijke onderwerpen behandeld. Ik vond het mooie discussies en er werden zinnige dingen gezegd. Ook hoorde ik zinnetjes van mezelf terug. “Geld speelt geen rol”, en “kommaneuken kan altijd nog”. Daaronder lag een briefje met daarop de boodschap dat het bestuur toestemming gaf om een vierde groep te starten. Zij financieren dat. Onderhandelen helpt. Mooi vak, toch?
Ik groei dus ook. Buiten is het 7 graden, maar ik draai het raampje open. Ik weet weer wat ik mooi vind in dit vak, waarom het me niet interesseert als de AOW pas met 67 in gaat. Dan heb ik trouwens 47 dienstjaren. Ik vind het mooi als kinderen groeien, als mensen groeien en het vak blijft alleen maar mooi als ik zelf ook blijf groeien.
Ik doe de radio aan, die weer eens RADIO1 niet kan vinden. Hij springt dan op 100%NL, Nederlandstalige muziek. Normaal weet ik niet hoe snel ik de zender uit het radiogeheugen moet krijgen. Nu laat ik hem nog even staan. Guus Meeuwis zingt over de ogen van de tandartsassistente. Hij mag het liedje van me af zingen. Ik neurie zelfs mee. Zo lang ik groei, blijft het lente. Altijd. Ik moet er alleen zelf voor zorgen.
René Lieman
