Een doorkijkje van een “gewone” schooldag in groep 6Na deze inleiding liet ik een foto zien, die in 1968 door een astronaut was gemaakt. Op de foto is goed te zien dat de aarde wordt belicht door onze zon, een kleine ster tussen de vele miljoenen andere zonnen in ons melkwegstelsel.
Ik vertelde over die mooie blauwe planeet in de verte waarop wij leven, daar zijn de zeeën en rivieren, de bergen en de bossen, leven de planten en dieren. Het is belangrijk dat het goed gaat met de aarde, maar het is ook belangrijk dat het goed gaat met alle mensen, dus ook met jezelf.
“Dan zullen we goed moeten samenleven”, merkte één van de kinderen op. “Hoe kunnen we dat leren?” vroeg ik. Er volgde een boeiend gesprek in de klas. Ik voelde mij even de Japanse leerkracht uit de film de Japanse levensles.
We kwamen erachter, dat je moet beginnen, door met aandacht naar elkaar en de natuur te luisteren.
Vervolgens kreeg het gesprek een andere wending en ging het over leren.
“Leren lijkt soms saai en vervelend, vooral als je er geen zin in hebt. Maar is het niet leuk om overal waar je mensen ontmoet, nieuwe mogelijkheden te ontdekken? Bijvoorbeeld in de buurt, op je club of ergens anders”.
'Tja, typisch een opmerking van een leerkracht,' bedacht ik, terwijl ik de vraag stelde. En toch meende ik het wel degelijk.
We hebben een prachtig vak. Door ons werk op school werken wij aan de toekomst. Wij mogen voorwaarden scheppen, zodat kinderen zich kunnen ontwikkelen.
Het tegemoet gaan van het nieuwe en het loslaten van wat je niet meer past. Als een kind naar een andere school gaat of voor studie het huis gaat verlaten, zal het ook vroegere klasgenoten en oude zekerheden moeten loslaten. Net zoals de ouders en dat is niet zo makkelijk. Durven loslaten en toch verbonden blijven.
Hoe is dat op mijn school? Durf ik, durft mijn team het oude los te laten, maar wel verbonden te blijven aan visie? Hoeveel energie kost het mij om de ontsnappingssnelheid te bereiken? Hoeveel last heb ik van mijn mentale modellen?
Zoals de astronauten: loskomen van de aarde, er nieuw naar gaan kijken en er toch mee in verbinding blijven staan. Dat wil ik met mijn leven en met mijn werk.
Gert Jan Riemers
